مجذوب تبريزي   

شرف‌الدین میرزا محمد مجذوب تبریزی فرزند میرزا محمدرضا متخلص به مجذوب ٬ از فضلاء و دانشمندان تبریز و معاصر سلاطین صفویه به قرن یازدهم هجری بود. او شاعری صوفی مشرب و پای‌بند به اصول مذهب بود و دو بار به حج رفت و مزارات کربلا و نجف را نیز زیارت کرد. مجذوب در تبریز تدریس کرد و شاگردان بسیاری از محضرش بهره می‌بردند. او در وزن و قافیه از حافظ تقلید می نمود و اشعار زیادی در مدح ائمه اطهار (ع) دارد. آثارش: مثنوی اخلاقی "راه نجات" یا "شاه‌راه نجات" ، در آداب سیر و سلوک ، در سه هزار بیت ، رسالهٔ "تائیدات" ، مشتمل بر مبحث توحید و نیز حدیث‌های مؤید امامت ائمه اطهار (ع) و ستایش آنان ، به نام شاه سلیمان صفوی ، در سیصدوچهارده بند ، شامل هشت‌هزار بیت؛ منظومهٔ "خزاین‌الفوائد" ، در توحید و پیامبری و امامت با ذکر احادیث؛ مثنوی"مسلک‌النجاهٔ" ، شعر ، شامل ساقی‌نامه و غزل و مخمس و ترجیع‌بند و قصیده و رباعی ، در پنج‌هزار بیت می باشند .

شعر معروف آتش در نیستان از اوست :

یک شب آتش در نیستانی فتاد               سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا سر گرم کار خویش شد             هر نی ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست        مر تورا زین سوختن مطلوب چیست

گفت آتش بی سبب نفروختم                 دعوی بی معنیت را سوختم

زان که می گفتی نی ام با صد نمود         همچنان در بند خود بودی که بود

با چنین دعوی چرا ای کم عیار             برگ خود می ساختی هر نو بهار

مرد را دردی اگر باشد خوش است         درد بی دردی علاجش آتش است