+ نوشته شده در سه شنبه دوم تیر ۱۳۹۴ ساعت 6:56 توسط فردا
|
با رویای بالهایش
- از پرواز پُر-
میزند پرپر
در فراموشخانهی متروک.
قفس، پرده پرده سکوت میفکند بر پرهایش.
شبانان را بگوی:
- جانان ما را
لبریختههای نی لبکی نیز خوش!
با سیارهی سرگردان ِسرش
- از راز پُر-
میجوید برآمدگاه روشنائی را
در فراموشخانهی تاریک.
قفس، پیمانه پیمانه
خاکستر اندوه میریزد
بر فروزانهی جانش.
خورشید را بگوی:
- پرندهی مانده در سیاهی را
نیمرخشهی نگاهی نیز خوش!
با خاور گلویش
- از آواز پُر-
پیمیافکند
طرح موجاموج ترانهئی را
در فراموشخانهی خامش.
قفس، بادبان بادبان
فرومیساید
بالهای نیرومندیاش را.
باد شرطه را بگوی:
- پرندهی ما را
بال افشانی نسیمی نیز خوش!
سنگین سنگین
پرنده بال میگشاید
تا آستان دریچه
و افق ِمه گرفته را به نگاهی
گردا گرد،
کمربندی از امید میاندازد.
فراغبالان را بگوی:
دُردانهی ما را
نیمنگاهی، دانهی اشکی
حتّا اندکک یادی نیز خوش!
نوشتههای پیشین
- تیر ۱۳۹۴
- بهمن ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- مرداد ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۸
- شهریور ۱۳۸۸
- مرداد ۱۳۸۸
- مرداد ۱۳۸۷
- فروردین ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۶
- مرداد ۱۳۸۶
- خرداد ۱۳۸۶
- مرداد ۱۳۸۵
- فروردین ۱۳۸۵
- دی ۱۳۸۴
- مرداد ۱۳۸۴
- مرداد ۱۳۸۳
- اسفند ۱۳۸۲
- تیر ۱۳۸۲
- خرداد ۱۳۸۲
- آرشيو